آخرین مطالب
امکانات وب
کلیه عقود و قراردادهای عادی بر مبنای دو ماده شماره 10 و 190 قانون مدنی جمهوری اسلامی ایران منعقد میگردد. کم و بیش مشاهده نموده اید که قراردادهای مشارکت ساختمانی و یا قراردادهای مشابه به این دو ماده به عنوان مبنای قانونی تنظیم قرارداد اشاره کرده است.
با توجه به موضوع فوق ، نیاز است که تعریفی از عقد داشته باشیم. ماده 183 قانون مدنی میگوید (عقد عبارت است از اینکه یک یا چند نفر در مقابل یک یا چند نفر دیگر تعهد بر امری نمایند و مورد قبول آنها باشد.) که تعریف فوق از عقد شامل کلیه قراردادهای منعقده فی مابین طرفین هم میباشد.
قراردادهای عادی ، یعنی قراردادهایی که مابین اشخاص چه حقیقی (اشخاص عادی) و چه حقوقی (سازمانها و شرکت ها و غیره) به صورت عادی نه رسمی (یعنی در نزد مراجع و مراکز تنظیم اسناد رسمی مانند دفاتر اسناد رسمی ، تنظیم نشده باشد)
ماده 10 قانون مدنی: قراردادها خصوصی نسبت به کسانی که آنها را منعقد نموده اند در صورتی که مخالف صریح قانون نباشد نافذ است.
ماده 190 قانون مدنی: برای صحت هر معامله شرایط ذیل اساسی است:
1- قصد طرفین و رضای آنها (یا با امضاء قرارداد قطعی میگردد.)
2- اهلیت طرفین (اهلیت یعنی شخص باید بالغ و عاقل و رشید باشد.) 3- موضوع معین که مورد معامله باشد
4- مشروعیت جهت معامله
ما را در سایت حقوقی_وبسایت رسمی بهروزفرج بستی دنبال میکنید
برچسب: نویسنده: بازدید: 100